Dzień dobry, Hiszpanio, znów zawitaliśmy pod twoje błękitne niebo prosto z pochmurnej Warszawy. Przylecieliśmy 16-osobową grupą uczniów z klas siódmych i ósmych, w towarzystwie naszych nauczycielek: p. dyr. Sławomiry Horne, p. Agnieszki Karasek i p. Katarzyny Herman.

La Coruña, choć to już wieczór, od razu oferuje nam wiele atrakcji. Poznajemy hiszpańskie rodziny i czujemy się jak w domu, gdy pod skrzydłami tymczasowych mam i w towarzystwie nowych przyjaciół siadamy do kolacji. Tu każdy z nas będzie miał swą przystań przez cały tydzień w obcym kraju, w obcym otoczeniu, z którym możemy komunikować się tylko po angielsku, choć szybko łapiemy również hiszpańskie słówka i przyswajamy sobie dźwięczną kastylijską mowę.

Już w następnym dniu, 11 marca, poznajemy szkołę. Jest inna niż nasza, ale jest tu pogodnie jak u nas i atmosfera panuje tak samo życzliwa jak w naszej „92”.

Zwiedzamy też miasto. Jest na co popatrzeć, zachwycać się romańską architekturą, modernistycznymi budynkami i szklaną galerią. Kontrastów zresztą tu wiele, świadczących o historii miasta od czasów starożytnych po współczesność. Trudno oprzeć się silnym wrażeniom, patrząc na Castillo de San Antón czy Wieżę Herkulesa. Trudno nie ulec nastrojowi katedry w Santiago de Compostela. Do stolicy hiszpańskiej Galicji udajemy się w ostatnim dniu pobytu i oprócz katedry zwiedzamy starówkę oraz Pałac Pazo de Xelmírez.

17 marca wsiadamy do samolotu bogatsi o nowe przeżycia, nowe numery telefonów i setki zdjęć w komórkach. Trochę zmęczeni, a może po prostu zadumani pozwalamy sobie na wyciszenie emocji, bo przecież już na warszawskim lotnisku wspomnienia wybuchną z ogromną mocą i w ramionach najbliższych zatęsknimy do atmosfery, jaka otacza daleki Półwysep Iberyjski. Może wkrótce znów zawitamy do uroczej La Coruñi?